O pazo de Leilón

Este verán prometinlle ó meu amigo Luis que o primeiro que sacaría no blogue a volta das vacacións sería algo sobre Leilón, e caro me costou atopar datos sobre o pazo, tamén chamado a Casa de Ouro. A única referencia escrita sobre a súa construción é de Julio Giz Ramil, que di que tanto a casa como a capela foron feitas en 1871, aínda así non explica por mandato de quen. Eu supoño que polo pai de José Ouro Arias, quen viviu na casa ata a súa morte en 1954 , e mais tarde os herdeiros que finalmente venderona fai algo mais dunha década.

Chama a atención cando chegas a Leilón os grandes buxos que forman parte do recinto exterior e, unha vez que te acercas á casa, ver a pequena capela unida a ela (foto 2) e o emparrado (bastante descoidado) que da sombra ó patio por onde está á entrada da capela (foto 3).

O recinto conserva, ademais das palleiras, o forno, o galiñeiro e as cuadras das vacas, un fermoso pombal e un hórreo (foto 4) de cinco pés o que lle foi cambiada a súa madeira orixinal por un desafortunado peche de ladrillo.

En bastante bo estado aínda está a casa do caseiros, na que viviron os avós e os pais de Luis e na que el veu a este mundo alá polo 1969, converténdose, sen pretendelo, na última persoa nacida no pazo de Leilón.

Detalles do pazo de Leilón.
Leilón.
Parroquia de San Cibrao de Repostería.
Palas de Rei.


Atravesa o espello cara a outra Ulloa

O pazo de Podente

Feito na primeira metade do século XVI por orden do crego Antonio Salgado Gindín, de quen se conserva o seu sartego no Museo Provincial de Lugo. Foi habitado polos nobres da zona ata mediados do século XIX. En 1925 foi adquirido por Jose Santalla Vázquez sendo os seus descendentes os que o venderían a dúas familias propietarias na actualidade.
Da súa arquitectura destaca sen dúbida o seu balcón-corredor e a desmeruda proporción das ménsulas que o sosteñen. A casa ten tres escudos, dous colgan da súa fachada como remate superior as antigas entradas o terceiro podelo ver atravesando o espello cara A Outra Ulloa.

Balcón, detalle das ménsulas e portada con escudo.
Podente.
Parroquia de San Miguel de Esporiz.
Monterroso

O Pazo de San Pedro de Meixide

Foi feito no século XV e a súa construcción está vinculada (según Yebra de Ares) as melloras feitas na igrexa parroquial de San Pedro. No ano 1479, eran donos don Juan Varela e dona Elvira Sanchez Noguerol (a lápida do seu sepulcro pódese ver no interior da igrexa Vilar de Donas).
Ata a venda ós actuais donos, quenes arranxaron a casa e adicana agora a turismo rural co nome de Pazo Mariñao, era propiedade dos marqueses Camarasa.
Chama a atención a solaina e a súa escalinata, así como ó escudo no que se presentan os Arias, Ozores e Ulloa. Según Yebra de Ares, o primitivo escudo da casa é o que se pode ver colgado na actualidade na fachada da casa rectoral, situada ó carón do pazo. No desmerecen nada as fermosas chimeneas, unha delas ben curiosa, por certo.

Detalles da fachada principal.
San Pedro de Meixide.
Palas de Rei.

Atravesa o espello cara A Outra Ulloa

O pazo de Seixós

Iste pazo (levantado polo segundo fillo da familia Salgado Gundín cara finais do século XVI) posee, entre outras cousas, unha fermosa solaina que fai que valga a pena subirse o balado do veciño para poder vela. E digo subirse o balado do veciño, porque a altura do muro que o rodea pouco deixa ver do que hai dentro.

Sufriu un incendio nos anos setenta pero na actualidade volve a estar rehabilitado.

Destacan do coxunto, ademais da solaina, a capela adosada a vivenda (coroada por unha pequena lucerna), os escudos de armas dos Salgado (que lucen na fachada e no dintel da porta de entrada ó recinto) e as numerosas chimeneas.

Vista xeral e detalle da porta de entrada.
Seixós.
Parroquia de Sambreixo.
Monterroso.

Pazo de Santa Mariña de Castro de Amarante

Xa me tardaba subir fotos do pazo de Santa Mariña.
Edificado a primeiros do século XVI, contén a balaustrada de pedra mais grande de toda A Ulloa, de feito fai tempo leín dela que, cando se estaba a construir, a Casa Real mandou que se acortara o número de balaustres para que non competira en grandeza coa balconada que a propia Casa Real tiña en Galicia. Non sei que ten esta historia de certo pero aí queda.
Impresionantes tamén as chimeneas (imaxinade qué lareira!).

Santa Mariña de Castro de Amarante.
Antas de Ulla